Wspinaczka - samo to słowo brzmi z początku ekstremalnie i niebezpiecznie. Ale dziś nie jest to już sport elitarny i przeznaczony tylko dla wybranych. Dzięki odrobinie wiedzy, zdrowego rozsądku i racjonalnemu treningowi może stać się fantastyczną przygodą dla każdego.

Od czego zacząć? Wbrew pozorom, żeby pierwszy raz posmakować wspinaczkowych wrażeń nie trzeba dużo inwestować. Na sztuczną ścianę wystarczą najzwyklejsze chińskie korko- trampki z gumową podeszwą, ściśle przylegające do stopy i sportowy, lekki strój. Do wysokości ok. 3 metrów można się bezpiecznie wspinać, bo przed bolesnym upadkiem chronią nas grube materace gimnastyczne. Jeśli jednak jakiś śmiałek zechce spróbować swoich sił na kilkunastometrowej ścianie, konieczne będzie użycie uprzęży i odpowiednich przyrządów. Pozwalają one na przypięcie się do liny asekuracyjnej.

Wyrosły mi i dawno, i nie dawno, w dodatku na raty! Dokładnie 40 lat temu, po ukończeniu 16 roku życia i po pokonaniu naturalnej obawy rodziców wybrałem się na szkolenie szybowcowe w Aeroklubie Poznańskim. Motywacja była silna – dziesiątki modeli samolotów, setki godzin w modelarni Aeroklubu przy ul. Rokietnickiej u legendarnego instruktora Burego, potem pracownia modelarstwa lotniczego w ówczesnym Pałacu Kultury (obecnie C.K. Zamek). I nagły cios – wyrok jak dożywocie… „Polski Ludowej nie stać na fanaberie człowieka w okularach…pilotem myśliwców nigdy nie będziesz!” Pamiętam moje dramatyczne listy do Skrzydlatej Polski… i mądrą decyzję ojca – pójdziesz na kurs żeglarski w Kiekrzu. I tak wsiąknąłem na wiele lat w życie pod białymi żaglami – były Mazury i różne morza… To właśnie były moje pierwsze, białe skrzydła…Wiatr w końcu jest ten sam, to samo umiłowanie swobody. Czy czułem się spełniony? Nie tak do końca. Zawsze, gdy zawarczało coś nad głową, to COŚ było najważniejsze.